![\"\"](\"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/PemaCeten-Zdjecie.jpg\")
<\/a><\/p>\nPierwsze zdj\u0119cie zrobiono mi, kiedy mia\u0142em jedena\u015bcie albo dwana\u015bcie lat. Doskonale pami\u0119tam starszawego Chi\u0144czyka w okularach, kt\u00f3ry rok w rok pojawia\u0142 si\u0119 u nas z aparatem na szyi i przekonywa\u0142 ludzi do zamawiania pami\u0105tkowych fotografii. Na wsi by\u0142o wtedy krucho z pieni\u0119dzmi, wi\u0119c na jego widok rodzice chowali si\u0119 po k\u0105tach, \u017ceby wodzone na pokuszenie dzieci nie robi\u0142y scen, nara\u017caj\u0105c doros\u0142ych na utrat\u0119 twarzy.<\/p>\n
<\/p>\n
Podejrzewam, \u017ce ten portret jest prezentem od dziadka, kt\u00f3ry uwa\u017ca\u0142 mnie za inkarnacj\u0119 swojego wuja, wykszta\u0142conego, posiadaj\u0105cego poka\u017any zbi\u00f3r \u015bwi\u0119tych ksi\u0105g mnicha ze szko\u0142y njingma. Dziadek (ze strony ojca) opowiada\u0142, \u017ce zawdzi\u0119cza\u0142 mu umiej\u0119tno\u015b\u0107 recytowania modlitw i znajomo\u015b\u0107 kilku buddyjskich rytua\u0142\u00f3w. Jako dziecko musia\u0142em powiedzie\u0107 co\u015b, co uzna\u0142 dow\u00f3d powinowactwa z owym \u015bwi\u0105tobliwym m\u0119\u017cem, przez co wyra\u017anie mnie faworyzowa\u0142. Jako g\u0142owa rodziny podejmowa\u0142 wszystkie kluczowe decyzje, takie jak ta o zrobieniu zdj\u0119cia.<\/p>\n
Mam na sobie ubranie, kt\u00f3re wtedy wyjmowa\u0142o si\u0119 z kufra tylko na Nowy Rok. Kiedy pierwszy raz na\u0142o\u017cy\u0142em te buty, by\u0142y tak wielkie, \u017ce nie mog\u0142em zrobi\u0107 w nich kroku. Wypychane szmatami, s\u0142u\u017cy\u0142y mi ca\u0142e lata. Jak do nich doros\u0142em, okaza\u0142y si\u0119 tak wygodne, \u017ce nie chcia\u0142em ich zdejmowa\u0107 i nosi\u0142em do zupe\u0142nego zdarcia. W podobnie watowanej czapce te\u017c przechodzi\u0142em wiele mro\u017anych zim.<\/p>\n
Samo robienie zdj\u0119cia trwa\u0142o dos\u0142ownie chwil\u0119. Rozczarowany i roz\u017calony, po gromkim \u201egotowe\u201d nie chcia\u0142em odej\u015b\u0107 sprzed obiektywu i trzeba mnie by\u0142o odci\u0105ga\u0107. Czekanie na rezultat trwa\u0142o z kolei bez ko\u0144ca. Odbitk\u0119 w kopercie ze starej gazety dostarczono po dw\u00f3ch albo trzech miesi\u0105cach. Od tej pory \u017c\u00f3\u0142k\u0142a na honorowym miejscu w g\u0142\u00f3wnej izbie.<\/p>\n
W tle jest nasz rodzinny dom. Mam z niego wiele dobrych wspomnie\u0144. By\u0142o mi smutno, gdy zosta\u0142 zburzony i zast\u0105piony ceglanym klockiem.<\/p>\n
Obok mnie stoi rower, kt\u00f3ry nazywa\u0142 si\u0119 \u201eLataj\u0105cy go\u0142\u0105b\u201d i by\u0142 najcenniejsz\u0105 rzecz\u0105, jak\u0105 w\u00f3wczas posiadali\u015bmy. Wykorzystuj\u0105c nieobecno\u015b\u0107 doros\u0142ych, zabra\u0142em go raz na klepisko, co sko\u0144czy\u0142o si\u0119 katastrof\u0105 i fioletowymi si\u0144cami.<\/p>\n
My\u015bl\u0119, \u017ce chodzi\u0142em wtedy do trzeciej klasy. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 lekcji odbywa\u0142a si\u0119 w starych, zapuszczonych salach. Tamtego lata przenie\u015bli\u015bmy si\u0119 jednak na taras w budynku dawnej \u015bwi\u0105tyni, z kt\u00f3rego mieli\u015bmy cudowny widok. W tym samym czasie do wioski przyjecha\u0142a ekipa z projektorem i wy\u015bwietli\u0142a dwucz\u0119\u015bciow\u0105 \u201eM\u0142odo\u015b\u0107 w naszej wiosce\u201d w g\u0142\u00f3wnej nawie klasztoru. To by\u0142a bardzo romantyczna historia, kt\u00f3rej, nie znaj\u0105c znaczenia tego terminu, zawdzi\u0119cza\u0142em wiele kolorowych sn\u00f3w na jawie. Nigdy jej nie zapomnia\u0142em.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n