Pierwotnie \u0141onto by\u0142o klasztorem bonu, dzi\u015b nie wiadomo jednak, kto go za\u0142o\u017cy\u0142. P\u00f3\u017aniej \u2013 czego \u015blady wci\u0105\u017c s\u0105 widoczne \u2013 nale\u017ca\u0142o do szko\u0142y njingma.<\/p>\n
Wedle ustnych przekaz\u00f3w chyl\u0105c\u0105 si\u0119 ku upadkowi \u015bwi\u0105tyni\u0119 uratowa\u0142 Sakja Triczen Taszi Rinczen, strzelaj\u0105c do niej z \u0142uku. Od tego czasu nazywano j\u0105 Lhanjing, \u201estar\u0105\u201d albo \u201eprzeszyt\u0105 strza\u0142\u0105\u201d.<\/p>\n
<\/p>\n
Zmieni\u0107 \u0141onto w klasztor sakjapy mia\u0142, wracaj\u0105c do Tybetu z Chin, Drogyn Czogjal Pagpa (1235\u20131280). Je\u015bli to prawda, musia\u0142o do tego doj\u015b\u0107 w roku drewna i \u015bwini, w pi\u0105tym cyklu (1275\u20131276). W tym samym czasie ufundowano klasztor Dzongsar.<\/p>\n
W roku wody i \u015bwini, w czternastym cyklu (1863\u20131864) klasztor zosta\u0142 zniszczony przez armi\u0119 Gonpo Tasziego<\/a> z Njarongu (1799\u20131865), kt\u00f3ra spali\u0142a wszystko poza g\u0142\u00f3wn\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0105. Mieszka\u0144cy okolicznych osad odbudowali jednak z czasem ka\u017cdy budynek i m\u00f3wi si\u0119, \u017ce odnowiony kompleks w niczym nie ust\u0119powa\u0142 poprzedniemu.<\/p>\n Hierarchia<\/p>\n Niewiele wiadomo o historii \u0141onto sprzed przej\u0119cia przez sakjap\u00f3w. Stara kronika zagin\u0119\u0142a, przez co nie mo\u017cemy powiedzie\u0107 nic pewnego.<\/p>\n G\u0142\u00f3wnym prze\u0142o\u017conym klasztoru by\u0142 Czodzie, \u201ePan Dharmy\u201d, kt\u00f3ry sta\u0142 na czele labrangu swojego imienia. Wybiera\u0142 go \u2013 spo\u015br\u00f3d czterech kandydat\u00f3w z klanu Kharmar \u2013 Sakja Trizin, g\u0142owa szko\u0142y, maj\u0105cej siedzib\u0119 w centralnym Tybecie. Przed chi\u0144skimi rz\u0105dami na tronie zasiada\u0142o trzynastu Czodzie. Najbardziej znanym by\u0142 uczony \u0141onto Khjenrab, kt\u00f3ry urodzi\u0142 si\u0119 w 1889 roku i zmar\u0142 w latach sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych.<\/p>\n W sk\u0142ad kompleksu wchodzi\u0142a g\u0142\u00f3wna nawa ze stoma filarami, cztery \u015bwi\u0105tynie, kolegium, przestronny pa\u0142ac, skarbiec i kwatery mnich\u00f3w z 113 celami. W przykrytej poz\u0142acanym dachem \u015bwi\u0105tyni Dolmy, na przyk\u0142ad, sta\u0142y br\u0105zowe figury Sakja Pandity, Ati\u015bi, Buddy Majtrei i Dipamkary oraz nieco mniejsze pos\u0105gi Dwudziestu Jeden Tar i Szesnastu Arhat\u00f3w.<\/p>\n Ruina<\/p>\n W czasie rewolucji kulturalnej \u015bwi\u0105tynia Lhanjing i g\u0142\u00f3wna nawa s\u0142u\u017cy\u0142y za magazyn. Dzi\u0119ki temu budynki ocala\u0142y, niemniej zniszczono wi\u0119kszo\u015b\u0107 przechowywanych w nich skarb\u00f3w i przedmiot\u00f3w kultu. Pod kierunkiem Khenpo Cultrima Tenzina okoliczni \u015bwieccy i mnisi odbudowuj\u0105 wsp\u00f3lnie \u015bwi\u0105tynie, kolegium i plac debat. W \u0141onpo mieszka obecnie 160 duchownych, oddanych zachowaniu i praktykowaniu dawnych rytua\u0142\u00f3w.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Encyklopedi\u0119 \u015bwi\u0105ty\u0144 Khamu wydrukowano w Kardze (chi\u0144. Ganzi) w 300 egzemplarzach \u201edo u\u017cytku wewn\u0119trznego\u201d. W 2024 roku w\u0142adze chi\u0144skie skaza\u0142y \u0141onpo \u2013 kt\u00f3rego cudem zachowane trzynastowieczne freski uznaje si\u0119 za jedne z najcenniejszych w Tybecie \u2013 na zag\u0142ad\u0119 w zwi\u0105zku z budow\u0105 zapory Kamtok (chi\u0144. Gangtuo) na Driczu (Jangcy). Plan zalania dw\u00f3ch wiosek i sze\u015bciu klasztor\u00f3w na obu brzegach rzeki \u2013 w Dege, w prowincji Sichuan oraz w Dzomdzie (chi\u0144. Jiangda), w Tybeta\u0144skim Regionie Autonomicznym \u2013 wywo\u0142a\u0142 masowe protesty<\/a> i fal\u0119 zatrzyma\u0144<\/a><\/em>.<\/p>\n