Ka\u017cdy pocz\u0105tek semestru jest tak zabiegany, \u017ce nie ma jak przyzwoicie zje\u015b\u0107 ani odpocz\u0105\u0107. A ja jestem z tych, kt\u00f3rzy nie przepadaj\u0105 za prac\u0105, lubi\u0105 za to porz\u0105dnie si\u0119 naje\u015b\u0107. Ledwie zacz\u0105\u0142em chodzi\u0107, od rana wiedzia\u0142em, co b\u0119dzie na obiad. Okolica, w kt\u00f3rej dorasta\u0142em, s\u0142yn\u0119\u0142a ze zmiennej pogody, wi\u0119c najbezpieczniej by\u0142o siedzie\u0107 w domu.<\/p>\n
<\/p>\n
I tak mi ju\u017c zosta\u0142o, a w domu jak to w domu: micha, pilot, internet, ksi\u0105\u017cki. Kiedy nadchodzi noc i ga\u015bnie \u015bwiat\u0142o, zamykam oczy, przenosz\u0105c si\u0119 w \u015bwiat sn\u00f3w. Teraz po przebudzeniu nic z nich nie pami\u0119tam, pewnie jestem przepracowany.<\/p>\n
Czasami pobolewa mnie serce. \u0141\u0105ki dzieci\u0144stwa, czarny, postrz\u0119piony namiot z jaczej sier\u015bci, modlitwy mruczane przez ojca, ciasto zagniecione matczynymi r\u0119kami, bajkowe stwory i pi\u0119kne ksi\u0119\u017cniczki nieodwo\u0142alnie znik\u0142y z naszego \u017cycia, wyparte przez metaliczny klekot najr\u00f3\u017cniejszych urz\u0105dze\u0144. I gdy w\u0142\u0105czam komputer, \u017ceby napisa\u0107 wiersz, pod palce pchaj\u0105 si\u0119 nie leniwe s\u0142owa przypisane trawie i ob\u0142okom, a rozdygotane frazy w\u0142a\u015bciwe robactwu, ha\u0142a\u015bliwemu rechotowi, piwu i w\u00f3dce.<\/p>\n
Kiedy miotam si\u0119 ze stert\u0105 podr\u0119cznik\u00f3w pod pach\u0105, k\u0142aniaj\u0105 mi si\u0119 uczniowie. Przed kim ja mia\u0142bym pochyli\u0107 g\u0142ow\u0119? Przed S\u0142o\u0144cem albo oceanem, tajemniczym \u0142a\u0144cuchem g\u00f3rskim czy zadowolonym z siebie pasibrzuchem? Niezale\u017cnie od tego, jak hardo i dumnie zadzieraj\u0105 nosa, ludzie w ko\u0144cu zawsze zginaj\u0105 kolana. Ptaki przysiadaj\u0105 w swoich gniazdach, a oni na ciep\u0142ych, rozkopanych \u0142\u00f3\u017ckach.<\/p>\n
Cho\u0107 ty i ja planujemy na rok, na dwa, na trzy, snuj\u0105c wizje wspania\u0142ej przysz\u0142o\u015bci, czy mamy jak\u0105\u015b gwarancj\u0119, \u017ce potop albo burza nie strzaskaj\u0105 w py\u0142 tych roje\u0144? W gazetach pisz\u0105 o wojnie, ale nam wci\u0105\u017c zdaje si\u0119, \u017ce tocz\u0105 j\u0105 w odleg\u0142ym kraju. M\u00f3wi\u0105, \u017ce fakty ods\u0142aniaj\u0105 prawd\u0119, lecz korony kr\u00f3l\u00f3w i naszyjniki kr\u00f3lowych dawno uton\u0119\u0142y w piasku. Powiadaj\u0105, \u017ce poezja umie wyciska\u0107 \u0142zy, jednak ci, co p\u0142acz\u0105 rz\u0119si\u015bcie, z regu\u0142y m\u00f3wi\u0105 niewiele.<\/p>\n
Gapi\u0119 si\u0119 w lustro i wyobra\u017cam sobie, \u017ce twarz znika z p\u0119kni\u0119ciem tafli, ale r\u0119ce pozostaj\u0105 moje. Poruszaj\u0105 si\u0119 po klawiaturze jak dwie tancerki, a ja p\u0142ac\u0119 bli\u017aniaczkom.<\/p>\n
Nagle, zupe\u0142nie znienacka, otwieraj\u0105 si\u0119 drzwi. Zamykam je, on mimo to wchodzi. Za nim jeszcze jeden. Pierwszy m\u00f3wi, drugi \u015bpiewa. Jest tak\u017ce trzeci, zostaje na zewn\u0105trz, ale jego kroki zag\u0142uszaj\u0105 s\u0142owa i melodi\u0119 tamtych.<\/p>\n
Ten rok wydaje si\u0119 inny. Po lecie przychodzi nie jesie\u0144, a zima. Nienawidz\u0119 zimy. Ma kurz w \u015bniegu i chorob\u0119 w wietrze. \u015aci\u0105wszy lodem herbat\u0119 i pogrzebawszy w \u015bniegu mi\u0142o\u015b\u0107, przegania mi jeszcze \u0142ab\u0119dzia. Zim\u0105 nie wida\u0107 kwiat\u00f3w. Zada\u0142em jej pytanie: czy kwiat mo\u017ce spa\u015b\u0107 z nieba?<\/p>\n
Opowiadano mi, jak przed laty Panczen Rinpocze wizytowa\u0142 szko\u0142\u0119. Zobaczywszy to wszystko na w\u0142asne oczy, obr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do szefa rz\u0105du regionu: \u201eWypchaj si\u0119 g\u00f3wnem\u201d. Strasznie wymy\u015bla\u0142. Gdyby wr\u00f3ci\u0142, pewnie zn\u00f3w by go zruga\u0142. Ale w\u0142a\u015bciwie m\u00f3g\u0142by te\u017c powiedzie\u0107: \u201eTo nie twoja wina. Jeden tu gorszy od drugiego\u201d.<\/p>\n
Dzi\u015b rano omawia\u0142em z uczniami \u201eW\u0105sk\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119\u201d Dhondupa Gjala. Pisa\u0142 tam, \u017ce powinni\u015bmy zej\u015b\u0107 z niej na szeroki trakt, ale zaraz odebra\u0142 sobie \u017cycie. Ja nie wiem, czy id\u0119 dr\u00f3\u017ck\u0105 czy drog\u0105, wi\u0119c nie mog\u0119 tego zrobi\u0107. Ja ca\u0142y dzie\u0144 pij\u0119 w robocie wrz\u0105tek. Cho\u0107 pracuj\u0119 w o\u015bwiacie, nie umiem powiedzie\u0107, czy ucz\u0119 czego\u015b te dzieci. I nawet nie mam si\u0119 komu poskar\u017cy\u0107, \u017ce zmieni\u0142em si\u0119 w samotny gw\u00f3\u017ad\u017a, zapa\u0142k\u0119 albo dopalaj\u0105c\u0105 si\u0119 \u015bwieczk\u0119.<\/p>\n
Odlegli miastowi lubi\u0105 powtarza\u0107 \u201eLhasa, Lhasa, Tybet, Tybet\u201d, a dusze dr\u0119czone w dalekich piek\u0142ach: \u201eaca, aca, ana, ana\u201d. Ci, co przyje\u017cd\u017caj\u0105 samochodami, maj\u0105 zawsze mn\u00f3stwo baga\u017cu. Poza sob\u0105 wo\u017c\u0105 szczeni\u0119ta s\u0105siad\u00f3w. Odpoczywaj\u0105c, za\u017cywaj\u0105 gar\u015bciami leki. Potem du\u017co jedz\u0105, a kiedy wracaj\u0105 do dom\u00f3w, nigdy nie pisz\u0105 do mnie list\u00f3w.<\/p>\n
Czy kwiat mo\u017ce spa\u015b\u0107 z nieba? Taki naprawd\u0119 ulotnie pi\u0119kny?<\/p>\n
\n
\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Kjabczen Dedrol<\/a> jest jednym z najwybitniejszych przedstawicieli \u201etrzeciego pokolenia<\/a>\u201d pisarzy tybeta\u0144skich, wprowadzi\u0142 do rodzimej literatury realizm magiczny.<\/em><\/p>\n