{"id":7478,"date":"2018-12-10T06:21:23","date_gmt":"2018-12-10T05:21:23","guid":{"rendered":"http:\/\/www.hfhr.org.pl\/tybet\/?p=7478"},"modified":"2020-08-06T10:48:08","modified_gmt":"2020-08-06T08:48:08","slug":"oser-lzy-nimy-ceringa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/?p=7478","title":{"rendered":"Oser: \u0141zy Nimy Ceringa"},"content":{"rendered":"

To by\u0142 upalny, letni dzie\u0144, w 1999 roku. Przez Cuglakhang jak zwykle przelewa\u0142 si\u0119 t\u0142um pielgrzym\u00f3w i turyst\u00f3w, a Nima Cering, te\u017c jak zwykle, sta\u0142 w drzwiach i sprzedawa\u0142 bilety, gotowy do oprowadzania go\u015bci z dalekich stron i opowiadania im o \u015bwi\u0105tyni po chi\u0144sku albo po angielsku. Tak\u0105 mia\u0142 prac\u0119, odmienn\u0105 od zaj\u0119\u0107 wi\u0119kszo\u015bci lam\u00f3w. Jak to m\u00f3wi\u0105 w telewizji, \u201elama przewodnik\u201d. By\u0142 jednak kim\u015b wi\u0119cej ni\u017c przewodnikiem, mia\u0142 wiele innych funkcji, a najwa\u017cniejsza z nich nazywa\u0142a si\u0119 \u201ecz\u0142onek Sta\u0142ego Komitetu Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych w Lhasie\u201d. I dlatego w TV Xizang czy TV Lhasa <\/span>po\u015br\u00f3d t\u0142umu burkliwych urz\u0119dnik\u00f3w w garniturach cz\u0119sto widujemy m\u0142odego mnicha w bordowych szatach. Zawsze sprawia wra\u017cenie spokojnego, rozs\u0105dnego i pewnego siebie. <\/span><\/p>\n

<\/p>\n

Tego dnia kto\u015b niespodziewanie kaza\u0142 mu zanie\u015b\u0107 dwa zdj\u0119cia i podanie do wydzia\u0142u paszportowego. Powiedzieli, \u017ce za kilka dni poleci do Pekinu, gdzie do\u0142\u0105czy do grupy przedstawicieli r\u00f3\u017cnych urz\u0119d\u00f3w, a nast\u0119pnie we\u017amie udzia\u0142 w mi\u0119dzynarodowej konferencji po\u015bwi\u0119conej prawom cz\u0142owieka, kt\u00f3ra odb\u0119dzie si\u0119 w Norwegii. Norwegii? Czy to nie tam w osiemdziesi\u0105tym dziewi\u0105tym wr\u0119czono Dalajlamie Pokojow\u0105 Nagrod\u0119 Nobla? Nima Cering by\u0142 podekscytowany, ale i troch\u0119 niespokojny. Kiedy poszed\u0142 ze zdj\u0119ciami, udzielono mu wielu wytycznych i wskaz\u00f3wek. Musia\u0142 mie\u0107 niepewn\u0105 min\u0119, bo na koniec us\u0142ysza\u0142: \u201eNie b\u00f3jcie si\u0119, jedziecie z prawdziwymi dygnitarzami, a nie takimi jak ci tu, co to nic nie wiedz\u0105\u201d.<\/p>\n

Wkr\u00f3tce Nima Cering polecia\u0142 zupe\u0142nie sam do Pekinu. Oczywi\u015bcie odprowadzono go i odebrano, ale w og\u00f3le nie pami\u0119ta\u0142, z kim si\u0119 spotyka\u0142 i co m\u00f3wi\u0142. Dwa dni p\u00f3\u017aniej zn\u00f3w siedzia\u0142 w samolocie, tym razem w towarzystwie ze dwudziestu os\u00f3b wydelegowanych do Norwegii. I znowu nic nie zapami\u0119ta\u0142. To by\u0142 jego pierwszy wyjazd za granic\u0119, powinien wi\u0119c ch\u0142on\u0105\u0107 nowe wra\u017cenia. Wszystko jednak bled\u0142o w zderzeniu ze s\u0142owami \u201eprawa cz\u0142owieka\u201d. Liczy\u0142a si\u0119 tylko konferencja. W ko\u0144cu by\u0142 tu jedynym Tybeta\u0144czykiem i jedynym lam\u0105 w zakonnych szatach.<\/p>\n

Ci ludzie rzeczywi\u015bcie byli inni. Starsi od niego i w przeciwie\u0144stwie do urz\u0119dnik\u00f3w z Lhasy wykszta\u0142ceni oraz dobrze wychowani. Nie robili wok\u00f3\u0142 siebie ha\u0142asu i nie zadzierali nosa. Nima Cering nigdy nie zapomni przedstawiciela Biura do spraw Narodowo\u015bci i Religii, kt\u00f3ry w tym \u017cenuj\u0105cym momencie, gdy nie uda\u0142o mu si\u0119 zapanowa\u0107 nad \u0142zami, spyta\u0142 tylko cicho: \u201edobrze si\u0119 czujesz?\u201d, i nie powiedzia\u0142 nic wi\u0119cej. Kiedy wybuchn\u0105\u0142 p\u0142aczem, nikt nie domaga\u0142 si\u0119 od niego \u017cadnych wyja\u015bnie\u0144. Nima Cering by\u0142 g\u0142\u0119boko wdzi\u0119czny za ich zrozumienie.<\/p>\n

Teraz, gdy rozmowa schodzi na konferencj\u0119, Nima Cering unika m\u00f3wienia o szczeg\u00f3\u0142ach: programie, przebiegu, uczestnikach, atmosferze, wyst\u0105pieniach i zwiedzaniu miasta. Dwa incydenty, o kt\u00f3rych opowiada, pojawiaj\u0105 si\u0119 znik\u0105d, zupe\u0142nie niespodziewanie. Jakby zbyt d\u0142ugo je trawi\u0142 i musia\u0142 w ko\u0144cu z siebie wyrzuci\u0107. Przerywa wi\u0119c nagle pogaw\u0119dk\u0119 i ka\u017ce wargom opisa\u0107 to, co przytrafi\u0142o mu si\u0119 dawno temu.<\/p>\n

Najpierw by\u0142 lunch w ambasadzie \u2013 chi\u0144skiej, ma si\u0119 rozumie\u0107 \u2013 zaraz po pierwszej sesji. Nima Cering zacz\u0105\u0142 odzyskiwa\u0107 spok\u00f3j ducha, poniewa\u017c nikt nic od niego nie chcia\u0142 i nie zadawa\u0142 mu trudnych pyta\u0144. Mi\u0142o by\u0142o przygl\u0105da\u0107 si\u0119 eleganckim, skandynawskim ulicom z okien tocz\u0105cego si\u0119 powoli auta i Nima Cering wda\u0142 si\u0119 w pogaw\u0119dk\u0119 z siedz\u0105cymi obok cudzoziemcami. Powoli odzyskiwa\u0142 pewno\u015b\u0107 siebie, z jak\u0105 oprowadza\u0142 turyst\u00f3w po Cuglakhangu. Kiedy wi\u0119c samoch\u00f3d stan\u0105\u0142, otworzy\u0142y si\u0119 drzwi i do \u015brodka wtargn\u0105\u0142 krzyk ludzi, krzyk t\u0142umu ludzi, Nima Cering poczu\u0142 si\u0119 tak, jakby spad\u0142 na niego grom z jasnego nieba. Mia\u0142 wra\u017cenie, \u017ce po wybuchu, kt\u00f3ry rozdar\u0142 mu czaszk\u0119, zaraz osunie si\u0119 na ziemi\u0119. Nie m\u00f3g\u0142 zrobi\u0107 kroku i ba\u0142 si\u0119, \u017ce za chwil\u0119 zemdleje. \u201eGjami<\/em>… Gjami<\/em> lama… Chi\u0144ski lama\u201d.<\/p>\n

Przed ambasad\u0105 czeka\u0142y na\u0144 twarze, morze zaci\u0119tych twarzy o tak dobrze znanych mu rysach, twarzy krzycz\u0105cych w jego w\u0142asnym j\u0119zyku. Kobiety i m\u0119\u017cczy\u017ani w jego wieku, ludzie, w kt\u00f3rych p\u0142yn\u0119\u0142a ta sama krew. Jedyna r\u00f3\u017cnica polega\u0142a na tym, \u017ce nie mieszkali w Tybecie, a on by\u0142 tu jedynym \u201ewyzwolonym Tybeta\u0144czykiem\u201d z ojczyzny. Niemniej w tej chwili, w mie\u015bcie, w kt\u00f3rym Dalajlama odebra\u0142 Pokojow\u0105 Nagrod\u0119 Nobla, przed ambasad\u0105 Chin \u2013 dzieli\u0142o ich wszystko.<\/p>\n

Mieli te\u017c transparenty, na kt\u00f3rych wypisali: \u201eChi\u0144czycy, oddajcie nam nasz dom\u201d, po tybeta\u0144sku, angielsku i chi\u0144sku.<\/p>\n

Wszyscy wyszli z samochodu, oboj\u0119tnie min\u0119li demonstrant\u00f3w i poszli dalej. Ale on nie m\u00f3g\u0142. Jak\u017ce mia\u0142by to zrobi\u0107? Do tej pory, cho\u0107 rozpaczliwie wysila\u0142 pami\u0119\u0107, nie potrafi\u0142 sobie przypomnie\u0107, jak uda\u0142o mu si\u0119 pokona\u0107 ten kr\u00f3tki odcinek miedzy kraw\u0119\u017cnikiem a budynkiem. Z pewno\u015bci\u0105 by\u0142a to najd\u0142u\u017csza i najtrudniejsza w\u0119dr\u00f3wka w jego trzydziestodwuletnim \u017cyciu. Zakonne szaty zmieni\u0142y si\u0119 w kul\u0119 ognia podsycanego wiadrami oleju i wrz\u0105cego mas\u0142a pe\u0142nych pogardy spojrze\u0144. P\u0142on\u0105ce krople spada\u0142y na jego pochylon\u0105 g\u0142ow\u0119, zgarbione plecy i wleczone za sob\u0105 nogi.<\/p>\n

Nima Cering podnosi nagle g\u0142os: \u201eCo mia\u0142em zrobi\u0107? Co mia\u0142em zrobi\u0107? By\u0142em przecie\u017c w tym…\u201d \u2013 dotyka d\u0142oni\u0105 bordowych szat, kt\u00f3re tak pi\u0119knie skrz\u0105 si\u0119 w s\u0142o\u0144cu, i powtarza to pytanie, jakby rozmawia\u0142 sam ze sob\u0105.<\/p>\n

\u201eOd tej pory nie mia\u0142em chwili spokoju \u2013 wspomina. \u2013 Przez cztery dni czu\u0142em si\u0119 jak mr\u00f3wka na gor\u0105cej fajerce\u201d. Gorzej, mr\u00f3wka mo\u017ce przecie\u017c b\u0142yskawicznie uciec z pu\u0142apki \u017celiwnej obr\u0119czy, a tu do czerwono\u015bci rozgrzane by\u0142o dos\u0142ownie wszystko.<\/p>\n

Kiedy Nima Cering zako\u0144czy\u0142 wreszcie sw\u0105 drog\u0119 przez m\u0119k\u0119, by\u0142 jedn\u0105 wielk\u0105 ran\u0105. Czu\u0142 g\u0142\u0119bokie blizny b\u00f3lu, jakie zostawi\u0142o na jego ciele \u017celazo do wypalania pi\u0119tna. Chcia\u0142 p\u0142aka\u0107, ale nie by\u0142o w nim \u0142ez. W ambasadzie wszyscy udawali, \u017ce nic si\u0119 nie sta\u0142o \u2013 albo, ujmijmy to w ten spos\u00f3b, przywykli do patrzenia bez widzenia. Nikt nie wspomnia\u0142 o incydencie, gaw\u0119dzono o czym\u015b innym. Wszyscy rozmawiali i jedli, tylko Nima Cering nie m\u00f3g\u0142 prze\u0142kn\u0105\u0107 k\u0119sa, jakby w gardle utkwi\u0142a mu o\u015b\u0107. Po raz pierwszy widzia\u0142 tylu Tybeta\u0144czyk\u00f3w, krew z krwi i ko\u015b\u0107 z ko\u015bci, w obcym kraju. \u015aci\u015blej, tybeta\u0144skich uchod\u017ac\u00f3w. Cho\u0107 stali o kilka krok\u00f3w, zdawa\u0142o si\u0119, \u017ce dzieli\u0142a ich gigantyczna g\u00f3ra.<\/p>\n

Wiele os\u00f3b musia\u0142o zagadywa\u0107 Nim\u0119 Ceringa, ale nie mia\u0142o to \u017cadnego znaczenia. S\u0142ucha\u0142 nieuwa\u017cnie i zaraz zapomina\u0142, bo zraniono go w samo serce i straci\u0142 ducha. Zapami\u0119ta\u0142 jednak \u017cyczliwe spojrzenia cudzoziemc\u00f3w z autobusu oraz urz\u0119dnika z Pekinu, kt\u00f3ry \u015bciszonym g\u0142osem spyta\u0142: \u201edobrze si\u0119 czujesz?\u201d. Nima Cering niemal przytakn\u0105\u0142. Ten cz\u0142owiek by\u0142 dla niego mi\u0142y i uprzejmy. Jako przedstawiciel mniejszo\u015bci narodowej i religii na konferencji o prawach cz\u0142owieka nieuchronnie znajdowa\u0142 si\u0119 w centrum uwagi.<\/p>\n

Gor\u0105czkowe my\u015bli, kt\u00f3re trawi\u0142y go od chwili wyjazdu z Lhasy i zd\u0105\u017cy\u0142y na moment ostygn\u0105\u0107, powr\u00f3ci\u0142y ze zdwojon\u0105 si\u0142\u0105. Ju\u017c one same by\u0142y dolegliwe, teraz sta\u0142 jednak przed nowymi problemami. \u201eJe\u015bli znowu si\u0119 na nich natkn\u0119, opluj\u0105 mnie, wy\u015bmiej\u0105, a mo\u017ce oka\u017c\u0105 mi wsp\u00f3\u0142czucie? O nie, dla nich jestem przecie\u017c gjami<\/em> lama<\/em>, komunistycznym lam\u0105\u201d. Nima Cering u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 gorzko.<\/p>\n

Kiedy wi\u0119c zmusi\u0142 si\u0119 do wyj\u015bcia za pr\u00f3g ambasady, odetchn\u0105\u0142 z ulg\u0105, ale i poczu\u0142 si\u0119 zagubiony. Tam, gdzie przed chwil\u0105 krzyczeli jego rodacy, nie by\u0142o nikogo. Dok\u0105d poszli?<\/p>\n

Drugi dzie\u0144 min\u0105\u0142 spokojnie.<\/p>\n

Trzeciego Nima Cering wyg\u0142osi\u0142 przem\u00f3wienie, kt\u00f3re by\u0142o powodem wys\u0142ania go na konferencj\u0119. Poniewa\u017c na poprzednich spotkaniach brakowa\u0142o g\u0142osu Tybeta\u0144czyk\u00f3w, wypowiedzi chi\u0144skich delegat\u00f3w o prawach cz\u0142owieka w Tybecie wypada\u0142y blado i nieprzekonuj\u0105co. Obecno\u015b\u0107 oraz wyst\u0105pienie Nimy Ceringa mia\u0142y wi\u0119c przekona\u0107 wszystkich, \u017ce jego rodacy korzystaj\u0105 z praw cz\u0142owieka i \u017ce pa\u0144stwo prawa te gwarantuje. Ach, czy kto\u015b zrozumie, co prze\u017cywa\u0142 Nima Cering? Jak m\u00f3wi\u0107? Co m\u00f3wi\u0107? O czym powiedzie\u0107, a co przemilcze\u0107? Naprawd\u0119 nie wiedzia\u0142. Cho\u0107 doskonale zdawa\u0142 sobie spraw\u0119, \u017ce on i jego szaty pe\u0142ni\u0105 tu tylko rol\u0119 dekoracji, nie chcia\u0142 wy\u0142ama\u0107 si\u0119 z szeregu ani przekroczy\u0107 granic. Dyskretnie zapyta\u0142 o zdanie cudzoziemca, kt\u00f3remu zacz\u0105\u0142 ufa\u0107. Ten r\u00f3wnie dyskretnie poradzi\u0142 mu m\u00f3wi\u0107 og\u00f3lnikowo i unika\u0107 konkret\u00f3w.<\/p>\n

I tak Nima Cering wyrecytowa\u0142 przem\u00f3wienie, kt\u00f3re przygotowa\u0142 na podstawie \u201escenariusza\u201d. Scenariusza z gazet, radia i telewizji. Nic w nim nie wykracza\u0142o poza to, co codziennie mo\u017cna us\u0142ysze\u0107 w lokalnych mediach: kultura Tybetu jest chroniona i rozwija si\u0119 bez przeszk\u00f3d, Tybeta\u0144czycy korzystaj\u0105 z wolno\u015bci religii, klasztorne masy nastawione s\u0105 patriotycznie \u2013 i takie tam. Wszyscy s\u0142uchali go w milczeniu. Tylko jeden cz\u0142owiek, Amerykanin, zapyta\u0142 po angielsku: \u201eSkoro tak, to znaczy, \u017ce mo\u017ce pan spotka\u0107 si\u0119 z Dalajlam\u0105?\u201d. Nima Cering os\u0142upia\u0142. Stara\u0142 si\u0119 przygotowa\u0107 na pytania tego typu, ale to imi\u0119 \u2013 jak pierwszego dnia, gdy pokazano mu gmach, w kt\u00f3rym odbiera si\u0119 Nagrod\u0119 Nobla \u2013 sprawi\u0142o, \u017ce zamar\u0142. Szybko jednak si\u0119 pozbiera\u0142 i sprytnie odpar\u0142: \u201eTo pytanie polityczne, wi\u0119c nie odpowiem na nie\u201d. \u201ePolityczne? Co ma wsp\u00f3lnego polityka z pragnieniem ujrzenia Dalajlamy przez lam\u0119 i Tybeta\u0144czyka?\u201d. Nikt inny nie zadawa\u0142 jednak pyta\u0144, jak gdyby wszyscy zebrani rozumieli jego po\u0142o\u017cenie i uczucia. Tak przynajmniej wydawa\u0142o si\u0119 Nimie Ceringowi.<\/p>\n

I wreszcie nadszed\u0142 dzie\u0144 czwarty. Nima Cering zacz\u0105\u0142 ju\u017c nawet my\u015ble\u0107, \u017ce jego m\u0119czarnie si\u0119 ko\u0144cz\u0105, ale najbole\u015bniejszy cios zadano mu w\u0142a\u015bnie wtedy.<\/p>\n

Na zako\u0144czenie zaplanowano zwiedzanie s\u0142ynnego parku. W Norwegii parki s\u0105 pi\u0119kne, przepe\u0142nione czarem harmonii z przyrod\u0105. Ucieszy\u0142o to m\u0142odego lam\u0119, kt\u00f3ry przyszed\u0142 na \u015bwiat na jego dachu. Kiedy si\u0119 tak rozgl\u0105da\u0142, zauwa\u017cy\u0142a go m\u0142oda kobieta. Cho\u0107 jak wszyscy cudzoziemcy mia\u0142a na sobie d\u017cinsy i koszulk\u0119, od razu wiedzia\u0142, \u017ce jest Tybetank\u0105 \u2013 z tybeta\u0144sk\u0105 twarz\u0105, tybeta\u0144sk\u0105 aur\u0105 i tybeta\u0144skim charakterem.<\/p>\n

Bieg\u0142a do niego z otwartymi ramionami, jak gdyby po latach odnalaz\u0142a przyjaciela z dzieci\u0144stwa. Nima Cering by\u0142 jak w transie. Wydawa\u0142o mu si\u0119, \u017ce widzia\u0142 ju\u017c kiedy\u015b t\u0119 dziewczyn\u0119. Bez namys\u0142u da\u0142 si\u0119 jej chwyci\u0107 za r\u0119ce, lecz nagle okaza\u0142o si\u0119, \u017ce ona nie zamierza ich pu\u015bci\u0107. Zalewaj\u0105c si\u0119 \u0142zami, krzykn\u0119\u0142a: \u201eKuszo, co ty tu robisz? Co robisz z tymi Chi\u0144czykami? Jeste\u015b Tybeta\u0144czykiem, pami\u0119tasz, jeste\u015b Tybeta\u0144czykiem. Zostaw ich\u201d.<\/p>\n

Nima Cering by\u0142 za\u017cenowany, zdenerwowany i bardzo smutny, ale nie m\u00f3g\u0142 uwolni\u0107 r\u0105k ani znale\u017a\u0107 w\u0142a\u015bciwych s\u0142\u00f3w. Wok\u00f3\u0142 nich zacz\u0105\u0142 rosn\u0105\u0107 wianuszek gapi\u00f3w. Wszyscy byli cudzoziemcami i wszystkich zdumia\u0142 widok mnicha, w kt\u00f3rego wczepi\u0142a si\u0119 zawodz\u0105ca kobieta. \u017baden z delegat\u00f3w nie interweniowa\u0142. Wszyscy natychmiast si\u0119 oddalili, jak gdyby ca\u0142a sprawa w og\u00f3le ich nie dotyczy\u0142a, co w\u0142a\u015bciwie mo\u017cna by uzna\u0107 za wyraz wsp\u00f3\u0142czucia i zrozumienia.<\/p>\n

Cz\u0142owiek z ambasady, kt\u00f3ry przez cztery dni towarzyszy\u0142 Nimie Ceringowi \u2013 i nie zajmowa\u0142 si\u0119 niczym innym \u2013 powiedzia\u0142 teraz: \u201eChod\u017amy, zostawmy j\u0105\u201d.<\/p>\n

Tybetanka oczywi\u015bcie nie zna\u0142a chi\u0144skiego, ale mog\u0142a si\u0119 domy\u015bli\u0107, o co chodzi. Wpad\u0142a w z\u0142o\u015b\u0107 i zacz\u0119\u0142a krzycze\u0107 na niego po angielsku. Nima Cering pr\u00f3bowa\u0142 j\u0105 powstrzyma\u0107, powtarzaj\u0105c raz po raz: \u201eJa wiem, ja wiem, ja wiem\u201d. \u201eJe\u017celi rzeczywi\u015bcie wiesz \u2013 wykrzykn\u0119\u0142a zap\u0142akana dziewczyna \u2013 to nie wracaj\u201d. I wtedy, zacinaj\u0105c si\u0119, wreszcie wyrzuci\u0142 z siebie to, co naprawd\u0119 le\u017ca\u0142o mu na sercu: \u201eJak\u017ce to? Tam jest nasz dom. Je\u015bli wszyscy wyjedziemy, komu zostanie Tybet?\u201d. Wtedy te\u017c przesta\u0142 panowa\u0107 nad \u0142zami.<\/p>\n

W ko\u0144cu pojawili si\u0119 ludzie, kt\u00f3rzy wybawili go z opresji. Tybeta\u0144czycy skierowani przez swoje lhaskie \u201ezak\u0142ady pracy\u201d, takie jak Akademia Nauk Spo\u0142ecznych TRA, Uniwersytet Tybeta\u0144ski czy biblioteka, na kr\u00f3tkie stypendia w Norwegii. Nima Cering nie zna\u0142 ich, ale widzia\u0142, \u017ce s\u0105 tym, kim on \u2013 rodakami z Tybetu. Do dzi\u015b zastanawia si\u0119, dlaczego tego dnia w tym miejscu zgromadzi\u0142o si\u0119 tylu zupe\u0142nie r\u00f3\u017cnych Tybeta\u0144czyk\u00f3w. Wtedy, ma si\u0119 rozumie\u0107, nie mia\u0142 przecie\u017c czasu na \u017cadne rozmy\u015blania. Pospiesznie uwolni\u0142 si\u0119 od ci\u0105gle p\u0142acz\u0105cej kobiety i ocieraj\u0105c \u0142zy skrajem szaty, pobieg\u0142 za innymi delegatami.<\/p>\n

\u201eKuszo \u2013 zatrzyma\u0142 go jeden z nieoczekiwanych wybawc\u00f3w. \u2013 Jak b\u0119d\u0105 pyta\u0107, co si\u0119 tu sta\u0142o, najlepiej powiedzie\u0107, \u017ce zmar\u0142 kto\u015b z jej bliskich i prosi\u0142a o zapalenie w jego intencji lampki w D\u017cokhangu\u201d. Nima Cering szybko skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105 i zn\u00f3w poczu\u0142 ten potworny b\u00f3l w sercu. Lecz nikt na niego nie spojrza\u0142 i nie odezwa\u0142 si\u0119 s\u0142owem, jak gdyby wszystko by\u0142o oczywiste i niewarte jednego zdania.<\/p>\n

Nadszed\u0142 czas wyjazdu. Ale nie od razu. Delegaci musieli odczeka\u0107 swoje na lotnisku. I to a\u017c dwie godziny. Funkcjonariusze z ambasady, w tym cz\u0142owiek, kt\u00f3ry przez cztery dni nie odst\u0119powa\u0142 na krok Nimy Ceringa, wr\u00f3cili do miasta. W jasnym, przestronnym, wygodnym holu ludzie stali, siedzieli, spacerowali. Niezale\u017cnie od tego, sk\u0105d pochodzili, wszyscy sprawiali wra\u017cenie wolnych i odpr\u0119\u017conych. Nima Cering te\u017c przechadza\u0142 si\u0119 zupe\u0142nie swobodnie. Najwyra\u017aniej nikt mu si\u0119 nie przygl\u0105da\u0142 i poczu\u0142, \u017ce mo\u017ce p\u00f3j\u015b\u0107, gdzie zechce. \u201eA gdyby tak z nimi nie wr\u00f3ci\u0107? \u2013 przemkn\u0119\u0142o mu przez g\u0142ow\u0119. \u2013 Mam przecie\u017c paszport i pieni\u0105dze. M\u00f3g\u0142bym sobie kupi\u0107 bilet na zupe\u0142nie inny samolot\u201d.<\/p>\n

Trwa\u0142o to ledwie sekund\u0119. Jak ju\u017c wspomnia\u0142am, Nima Cering jest spokojny, rozs\u0105dny i pewny siebie. Tak wi\u0119c \u2013 mr\u00f3wka na rozgrzanej fajerce \u2013 wr\u00f3ci\u0142 z delegacj\u0105. Powr\u00f3t tam, sk\u0105d pochodzi\u0142, wydawa\u0142 si\u0119 dla\u0144 najlepszym rozwi\u0105zaniem. Kiedy samolot podnosi\u0142 si\u0119 ci\u0119\u017cko w powietrze, zostawiaj\u0105c za sob\u0105 powoli Oslo i Norwegi\u0119 \u2013 symbol wolnego \u015bwiata \u2013 po wysokich policzkach Nimy Ceringa p\u0142yn\u0119\u0142y jednak dwie stru\u017cki \u0142ez.<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

sierpie\u0144 2000 roku<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

Oser (chi\u0144. Weise) urodzi\u0142a si\u0119 w Lhasie w 1966 roku. Pisze po chi\u0144sku i mieszka w ChRL. We wrze\u015bniu 2003 roku jej ksi\u0105\u017cka Zapiski tybeta\u0144skie<\/em> (z kt\u00f3rej pochodzi opowiadanie \u201e\u0141zy Nimy Ceringa\u201d) znalaz\u0142a si\u0119 na indeksie. W\u0142adze uzna\u0142y, \u017ce jest \u201eszkodliwa\u201d i zawiera \u201enieodpowiedzialne\u201d wzmianki o Dalajlamie i Karmapie, kt\u00f3ry trzy lata wcze\u015bniej uciek\u0142 do Indii. Oser zmuszono do poddania si\u0119 samokrytyce \u2013 za odmow\u0119 ukarano j\u0105 usuni\u0119ciem z pracy<\/a>, odbieraj\u0105c jej jedyne \u017ar\u00f3d\u0142o utrzymania, \u015bwiadczenia zdrowotne i emerytalne oraz mieszkanie.<\/p>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

To by\u0142 upalny, letni dzie\u0144, w 1999 roku. Przez Cuglakhang jak zwykle przelewa\u0142 si\u0119 t\u0142um pielgrzym\u00f3w i turyst\u00f3w, a Nima Cering, te\u017c jak zwykle, sta\u0142 w drzwiach i sprzedawa\u0142 bilety, gotowy do oprowadzania go\u015bci z dalekich stron i opowiadania im o \u015bwi\u0105tyni po chi\u0144sku albo po angielsku. Tak\u0105 mia\u0142 prac\u0119, odmienn\u0105 od zaj\u0119\u0107 wi\u0119kszo\u015bci lam\u00f3w. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":7479,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4,7],"tags":[24,29,58,46],"class_list":["post-7478","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-teksty","category-z-perspektywy-tybetanczykow","tag-diaspora","tag-oser","tag-swiat","tag-sztuka"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7478","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7478"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7478\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10275,"href":"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7478\/revisions\/10275"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/7479"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7478"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7478"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tybet.hfhr.org.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7478"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}