Po roku bez widzenia i wiadomo\u015bci do tego lochu doszed\u0142 dzi\u015b Tw\u00f3j list i zdj\u0119cie, kt\u00f3re wprawi\u0142y mnie w niewypowiedzian\u0105 ekstaz\u0119. W tym dusznym, przygn\u0119biaj\u0105cym i toksycznym miejscu ksi\u0105\u017cki i s\u0142owa kre\u015blone w ojczystym j\u0119zyku s\u0105 tak\u0105 rzadko\u015bci\u0105, jak kwiaty na niebie.<\/p>\n
<\/p>\n
Wszystko, co wchodzi za te mury i je opuszcza, podlega drobiazgowej kontroli s\u0142u\u017cb, dla kt\u00f3rych nie znajduj\u0119 adekwatnej nazwy. Cierpi\u0119 przez to na chroniczn\u0105 niemo\u017cno\u015b\u0107 wyra\u017cenia tego, co gra w duszy. Bolesna sprawa. Nie pami\u0119tam, ile razy wyk\u0142ada\u0142em tu, jakie przys\u0142uguj\u0105 mi prawa i co znaczy s\u0142owo \u201ekorespondencja\u201d, nie robi to na nich jednak \u017cadnego wra\u017cenia i r\u00f3wnie dobrze m\u00f3g\u0142bym rzuca\u0107 grochem o \u015bcian\u0119.<\/p>\n
Dzi\u015b wszak\u017ce dosta\u0142em Tw\u00f3j list, ca\u0142e dwie strony bez \u015blad\u00f3w obcej ingerencji. Nie umiem opisa\u0107 swojej rado\u015bci. Rz\u0119dy liter ojczystego j\u0119zyka jawi\u0105 mi si\u0119 niczym krople deszczu konaj\u0105cemu na pustyni; budz\u0105 szacunek i czu\u0142o\u015b\u0107 subtelniejsze od mgnienia czystej \u015bwiadomo\u015bci w chwili \u015bmierci. Dla pisarza nie ma nic pi\u0119kniejszego od atramentowego konturu liter i dobywaj\u0105cej si\u0119 z nich cudownej muzyki. W przypadku Tybeta\u0144czyka doznania te pot\u0119guje przejmuj\u0105ca cze\u015b\u0107, najczystsza z mo\u017cliwych rewerencja.<\/p>\n
W areszcie \u015bledczym nie mia\u0142em czym pisa\u0107, musia\u0142em wi\u0119c zakopywa\u0107 w sobie spazmy i uczucia, mozolnie pow\u015bci\u0105gaj\u0105c mi\u0142o\u015b\u0107 i nienawi\u015b\u0107. Wyl\u0105dowawszy w wi\u0119zieniu, gdzie system reglamentuje ka\u017cdy aspekt istnienia, nie mog\u0142em zdoby\u0107 \u017cadnej ksi\u0105\u017cki ani nawet skrawka papieru pokrytego naszymi literami. Szybko u\u015bwiadomi\u0142em sobie, \u017ce najskuteczniejszym remedium i tarcz\u0105 b\u0119dzie tu dla mnie pi\u00f3ro i to, co mog\u0119 nim uczyni\u0107 z pomoc\u0105 ojczystego alfabetu. Marzy\u0142by o nim ka\u017cdy jego wyrobnik, cho\u0107 tybeta\u0144skie rado\u015bci i smutki domaga\u0142y si\u0119 go ze szczeg\u00f3ln\u0105 moc\u0105. Czy w tej epoce wolno\u015bci, r\u00f3wno\u015bci i demokracji mo\u017ce by\u0107 kto\u015b bardziej upo\u015bledzony i \u017ca\u0142osny ni\u017c Tybeta\u0144czyk, kt\u00f3remu odebrano i z\u0142amano pi\u00f3ro? Siedz\u0119 za to, \u017ce pos\u0142ugiwa\u0142em si\u0119 nim \u201eniew\u0142a\u015bciwie\u201d, dopuszczaj\u0105c si\u0119 \u201ezbrodni s\u0142owa\u201d. Katusze wi\u0119ziennego niepisania uprzytomni\u0142y mi z ca\u0142\u0105 moc\u0105, \u017ce pewno\u015b\u0107 w \u017cyciu i si\u0142\u0119 w obliczu \u015bmierci czerpi\u0119 z tego, co potrafi\u0119 stworzy\u0107 przy pomocy pi\u00f3ra i rodzimego alfabetu. Umocni\u0142y mnie w przekonaniach i powo\u0142aniu. \u015alubowa\u0142em sobie nie wypuszcza\u0107 wi\u0119c pi\u00f3ra z r\u0119ki bez wzgl\u0119du na czas, miejsce i okoliczno\u015bci. Paradoksalnie, powinienem czu\u0107 si\u0119 wdzi\u0119czny za now\u0105 si\u0142\u0119 tej wi\u0119zi i misji.<\/p>\n
C\u00f3\u017c, Tw\u00f3j brat, kt\u00f3ry w tym \u017cyciu odrodzi\u0142 si\u0119 jako Tybeta\u0144czyk, zaprzyja\u017aniwszy si\u0119 z pi\u00f3rem, otrzymawszy b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo wykszta\u0142cenia i zakochawszy si\u0119 w nieprze\u015bcignionym pi\u0119knie literatury, znalaz\u0142 w nich schronienie przed samotno\u015bci\u0105, niedol\u0105, \u017calem i strachem. Na literaturze zbudowa\u0142em te\u017c swoj\u0105 wolno\u015b\u0107, wiar\u0119, dum\u0119 i lojalno\u015b\u0107. Cho\u0107 szcz\u0119\u015bcie, cierpienie, pragnienie i gniew tocz\u0105 si\u0119 ko\u0142em, szlachetnego celu, kt\u00f3ry wry\u0142 si\u0119 w moje serce, nie wyrwie ju\u017c \u017cadna w\u0142adza i si\u0142a. Wolno\u015b\u0107 my\u015bli i wiary mieszka w umy\u015ble. Skoro nie ma nic wsp\u00f3lnego z bransoletkami, czemu ba\u0107 si\u0119 kajdan?<\/p>\n
Wielu tybeta\u0144skich koleg\u00f3w po pi\u00f3rze pogrzebano \u017cywcem w podobnych, strasznych miejscach. Tamtym zdaje si\u0119, \u017ce taka \u015bmier\u0107 za \u017cycia rozwi\u0105zuje problem, jaki stwarza\u0142y nasze sumienia. Z ca\u0142\u0105 moc\u0105 stwierdzam, \u017ce ca\u0142kowicie si\u0119 myl\u0105. Nawet w tej chwili, po\u015brodku tego wi\u0119zienia robi\u0119 u\u017cytek z wolno\u015bci s\u0142owa i wyrazu. To miara fiaska totalitarnych mrzonek.<\/p>\n
Droga Siostrzyczko, nie martw si\u0119 i nie smu\u0107! Cho\u0107 Tw\u00f3j brat jest zwyk\u0142ym, prostym cz\u0142owiekiem, ufno\u015b\u0107 i m\u0119stwo wpisane w nasz\u0105 kultur\u0119, cudowny j\u0119zyk i alfabet, dziewiczy majestat jezior i g\u00f3r, niewzruszono\u015b\u0107 charakteru i przekona\u0144 sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na niepowstrzyman\u0105 si\u0142\u0119. Czuj\u0119 si\u0119 przez ni\u0105 chroniony tu i teraz. P\u0142awi\u0119 si\u0119 w niej i na ni\u0105 zdaj\u0119. Ta pot\u0119\u017cna moc nosi imi\u0119 mi\u0142o\u015bci i wsp\u00f3\u0142czucia.<\/p>\n
Cieszy mnie ogromnie Twoje niezale\u017cne zaanga\u017cowanie na tybeta\u0144skich blogach literackich. Esej to powa\u017cna i wymagaj\u0105ca forma; pisz, prosz\u0119, starannie i rozwa\u017cnie.<\/p>\n
Mam bardzo dobre zdanie o tybeta\u0144skiej blogosferze i czuj\u0119 si\u0119 z ni\u0105 mocno zwi\u0105zany. Kszta\u0142towa\u0142a m\u00f3j spos\u00f3b my\u015blenia i pisania. W ko\u0144cu w podr\u00f3\u017c do wi\u0119zienia wyp\u0142yn\u0105\u0142em pod pe\u0142nymi \u017caglami w\u0142a\u015bnie z tego portu. Prowadz\u0105c publiczne dyskusje, b\u0105d\u017a odpowiedzialna za s\u0142owo, za dobry obyczaj i higien\u0119 sieci, a przede wszystkim za ojczysty j\u0119zyk i kultur\u0119.<\/p>\n
Bez poczucia misji, otwartego umys\u0142u, cierpliwo\u015bci, hartu ducha i upodobania do samotno\u015bci trudno prowadzi\u0107 bloga, krzewi\u0107 wiedz\u0119 i broni\u0107 idei. Internetowa kakofonia hiperboli, tromtadracji, matactw i inwektyw rani uszy jak ostrza i ciernie. Ka\u017cd\u0105 spraw\u0119 trzeba wi\u0119c starannie, samodzielnie zbada\u0107. Je\u015bli dyskusje w sieci zdominuj\u0105 butna nonszalancja i sobiepa\u0144stwo, brak odpowiedzialno\u015bci i pieniactwo, ataki osobiste i bezwstyd samouwielbienia, nasze strony przestan\u0105 by\u0107 bezpiecznym forum wolno\u015bci s\u0142owa, wyrodniej\u0105c w \u017ca\u0142osne, wstr\u0119tne \u015bmietniska liter. Poniewa\u017c klimat ju\u017c jest fatalny, miej si\u0119 na baczno\u015bci i nigdy nie id\u017a za stadem. Kiedy t\u0142um ekscytuje si\u0119 sensacjami i trendami, nie mo\u017cesz traci\u0107 w\u0142asnego rozumu oraz miary przyzwoito\u015bci. I ani na chwil\u0119 zapomnie\u0107, \u017ce jeste\u015b Tybetank\u0105, a przede wszystkim racjonalnym, my\u015bl\u0105cym cz\u0142owiekiem.<\/p>\n
Na koniec g\u0142osem dr\u017c\u0105cym ze wzruszenia zacytuj\u0119 ci ust\u0119p z \u201eSutry rady starszego brata\u201d, kt\u00f3rej m\u0105dro\u015b\u0107 jest mi tu prawdziw\u0105 podpor\u0105: \u201eLepiej b\u00f3l okrutny znosi\u0107, a nawet umrze\u0107, w prawdzie trwaj\u0105c i prawo\u015bci, ni\u017ali \u017cy\u0107 w zepsuciu i zak\u0142amaniu\u201d.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
17 kwietnia 2012 roku<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Z ciemnego lochu na chi\u0144skiej wsi, Tw\u00f3j brat, d\u017awigaj\u0105cy pi\u00f3ro i \u201edwie prawdy\u201d<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Therang<\/a> (w\u0142a\u015bciwie: Taszi Rabten), popularny pisarz i bloger, w 2011 roku zosta\u0142 skazany<\/a> na kar\u0119 czterech lat wi\u0119zienia<\/em>.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n \u00a0<\/p>\n \u00a0<\/p>\n \u00a0<\/p>\n \u00a0<\/p>\n \u00a0<\/p>\n