Władze chińskie formalnie przemianowały Uniwersytet Tybetański w Lhasie na – kolonialny – „Xizang University”.

„Uniwersytet Tybetu” otwarto w 1985 roku w ramach kampanii naprawiania zniszczeń i szkód rewolucji kulturalnej. Placówki tworzone przez Chińczyków wcześniej miały służyć „wykuwaniu” rodzimych kadr i skupiały się na edukacji politycznej oraz naukach ścisłych. W stołecznej Wyższej Szkole Pedagogicznej wydział języka tybetańskiego utworzono dopiero w 1982 roku; kilka miesięcy później chińska rada państwa podjęła decyzję o przekształceniu tej placówki w uniwersytet, będący jednym z 43 flagowych „projektów pomocowych”. W ciągu czterech lat powstało osiem wydziałów (języka i literatury tybetańskiej, historii politycznej, sztuki, medycyny tybetańskiej, matematyki i fizyki, chemii, biologii oraz ekonomii i zarządzania). W 1999 roku do Uniwersytetu Tybetańskiego przyłączono lokalną Akademię Medyczną i Wyższą Szkołę Finansów, a dwa lata później Centrum Kształcenia Rolniczego i Hodowli. Przemianowanie na „kolonialny” Xizang jest konsekwencją radykalnej zmiany kursu pod rządami Xi Jinpinga i polityki siłowej, ustawowej asymilacji mimo wciąż istniejących na papierze konstytucyjnych gwarancji poszanowania praw i odrębnej tożsamości tzw. „grup etnicznych”.

Co piąty z 7500 studentów Uniwersytetu w Lhasie studiuje na słynnym wydziale tybetologii, który od 1993 roku przyjmuje również studentów zagranicznych. W ostatnich latach uczelnia trafiała na listę dwustu najlepszych szkół wyższych w Chinach.

Uniwersytetu „zazdrościły” Tybetańczykom inne „mniejszości” ChRL. Jak pisze ujgurski akademik, „oficjalnie w Chinach jest 56 grup etnicznych, ale rząd centralny liczy się tylko z Tybetańczykami, którzy mają tybetańskojęzyczne kanały telewizyjne, Centrum Studiów Tybetańskich, Uniwersytet Tybetański, tybetańskie akademie buddyjskie i tybetańskie uniwersytety medyczne. Inne nacje mogą o tym tylko pomarzyć. Wszystko to zasługa Dalajlamy i roboty, jaką zrobił na wychodźstwie”.

Według tybetańskich źródeł władze uczelni „kładą coraz większy nacisk na edukację polityczną, zmuszają pracowników i tybetańskich studentów wszystkich wydziałów do podpisywania lojalek oraz publicznego »potępiania« Dalajlamy i jego »separatystycznej kliki«”.