Przyglądając się światu,

widzę jedną chryzantemę,

samotną samotność,

i nadchodzącą śmierć.

Opuszczony przez lamę i przyjaciela,

stoję sam

niczym wyrastający ze skały jałowiec,

zahartowany i twardy.

Samotność weszła mi w krew,

wychowałem się w samotności.

Mam ją za towarzysza

jak nosorożec.

Rozmawiam z sobą.

Smutek i Radość

(samotny księżyc)

czasem jednak się schodzą.

 

Nie ufaj.

Kiedy to robisz,

mają cię w ręku.

Samotny jak doskonale

broni się przed wilkami.

Stado w panice

zrywa się do ucieczki

i broczy.

Póki jesteś sam,

nic cię nie pokona.

Nie ufaj.

Ufając, poddajesz się.

Nigdy, przenigdy nie ufaj.

 

Bądź jednak przyjazny.

Przyjazny,

pielęgnujesz nieufność.

Idzie o niezależność.

Masz się nie angażować,

ujmijmy to tak: nie kleić do innych.

Dzięki temu

rozwiniesz współczucie

i staniesz się

jeszcze bardziej przyjazny.

Zawsze i wszędzie

stój na własnych nogach.

I ciągle powtarzaj sobie ten refren:

nie ufaj.

 

 

 

Czogjam Trungpa Rinpocze (1939–1987) był jednym z pierwszych – i najbardziej wpływowych – tybetańskich lamów nauczających na Zachodzie.