Władze chińskie zorganizowały sympozjum poświęcone „promowaniu sinizacji miejskich świątyń buddyzmu tybetańskiego”.

Według chińskich mediów „ponad trzydziestu przedstawicieli religii, nauki i administracji” zebrało się 21 lipca w klasztorze Puning („Powszechnego Pokoju”), zbudowanym w 1755 roku przez mandżurskiego cesarza Qianlonga w Chengde, w prowincji Hebei.

Religią dworu „okupacyjnej” dynastii Qing był buddyzm tybetański. Qianlong, wielki mecenas sztuki, wzniósł wiele budowli w „mieszanym” stylu, który nazywa się dziś „chińsko-tybetańskim”. Puning wzorowano na Samje, pierwszym klasztorze buddyjskim w Tybecie.

Podczas seminarium omawiano „pilotażowy” program „wspomagania sinizacji religii za pośrednictwem miejskich świątyń buddyzmu tybetańskiego”. Formalny postulat „sinizacji religii” ogłoszono podczas XIX zjazdu Komunistycznej Partii Chin w 2017 roku, sugerując, że buddyzm tybetański ma korzenie w Chinach, a nie w Indiach. Dwa lata później władze przystąpiły do „sinizowania świątyń i krajobrazu”, burząc tybetańskie budowle i posągi albo „przywracając” im „chiński charakter”.

„Zgodnie z wytycznymi przewodniczącego Xi Jinpinga” zebrani w Puningu duchowni, naukowcy i urzędnicy „skupili się na tradycjach patriotycznych” i „cementowaniu poczucia wspólnoty narodu chińskiego” w celu „sinizacji i dostosowania religii do społeczeństwa socjalistycznego”. Ogłoszono, że priorytetami uzgodnionego programu pilotażowego będą: „kurs polityczny, zakorzenienie buddyzmu tybetańskiego w kulturze chińskiej i rygorystyczne zarządzanie”.