Poeta narodził się pewnej

długiej śnieżnej nocy

ze zgiełku i zatracenia.

Ostrym nożem wyrył słowa

„Pieśń wspomnień z Lhasy,

miasta Dharmy” w sercach

ziomków i obcych, którzy

zgubili drogę. Wywołał wielkie

cierpienie, zawsze towarzyszące

podupadaniu.

Na szalach wyprostowanych

ramion nosił żar młodości,

banalną radość bycia żywym.

Potem zerwał się wiatr

uprzedzeń, targając mu orle pióra,

które błyszczały jak gwiazdy

na niebie.

 

Poeta – zaprawiony w płaczu –

zmarł w wieku trzydziestu ośmiu lat.

Tyle właśnie żyją

czarnowłosi Tybetańczycy,

cierpiący

katusze

od

pokoleń.

 

 

 

Szelkarling, maj 1989

 

 

 

Dziangbu (właściwie Dordże Cering, rocznik 1963) jest laureatem wielu nagród literackich i jednym z najbardziej wpływowych tybetańskich intelektualistów swojego pokolenia. Pochodzi z rodziny koczowników z Amdo. Szelkar Lingpa (1876–1913) był lhaskim arystokratą, dygnitarzem i pisarzem; w 1910 roku towarzyszył Trzynastemu Dalajlamie w ucieczce (przed cesarskimi wojskami) do Indii.