Armia Ludowo-Wyzwoleńcza (AL-W) „wykorzystała powódź w Kjirongu do przeprowadzenia nieplanowanych ćwiczeń”.

Według analityków niezależnego instytutu Jamestown po nagłej powodzi w Kjirongu (chiń. Jilong) Dowództwo Zachodniego Teatru Działań „przeprowadziło niezapowiedzianą mobilizację i przejęło bezpośrednią kontrolę operacyjną nad siłami Tybetańskiego Okręgu Wojskowego w celu przetestowania uproszczonej architektury dowodzenia”. W trakcie operacji wytyczono „wąskie korytarze powietrzne dla wielu rodzajów służb oraz zaprojektowano inteligentny parasol dowodzenia i kontroli, integrując satelity teledetekcyjne z taktycznymi bezzałogowymi statkami powietrznymi”. Wojsko wykorzystało cywilne przedsiębiorstwa państwowe do oczyszczania dróg i paramilitarną Ludową Policję Zbrojną do „utrzymania spójności dowodzenia na obszarach zdegradowanych”.

„Zmilitaryzowany” Kjirong jest „strategicznym węzłem Inicjatywy Pasa i Szlaku” (połączonym autostradą z Mongolią); władze chińskie zainwestowały tu ogromne środki po trzęsieniu ziemi z 2015 roku, które sparaliżowało główne himalajskie przejście graniczne w Zhangmu (tyb. Dram, nep. Kasa). Ma być także ostatnią tybetańską stacją linii kolejowej Szigace–Katmandu (kluczowej dla rozbicia „monopolu Indii” i zintegrowania gospodarki Nepalu z Chinami).

Centralna Komisja Wojskowa, która po katastrofalnych trzęsieniach ziemi w Wenchuanie (2008) i Juszu (2010) kierowała w teren własne grupy robocze, tym razem zdała się na Dowództwo Teatru Zachodniego (ze sztabem w Lanzhou). Lokalne Połączone Centrum Operacyjne „natychmiast uruchomiło mechanizmy nadzwyczajne”, koordynując działania sił powietrznych, jednostek Tybetańskiego Okręgu Wojskowego, pograniczników z Podokręgu Szigace, paramilitarnej Ludowej Policji Zbrojnej i służb cywilnych, obejmujące most i nadzór powietrzny oraz operacje lądowe.

Analitycy podkreślają sprawność działania i koordynacji AL-W w ekstremalnie trudnych warunkach (zwłaszcza wąskich korytarzy powietrznych nad Himalajami) oraz dobrą współpracę z administracją cywilną, na której spoczywała główna odpowiedzialność za akcję ratunkową. „Bardzo szybka (niespełna 48 godzin) masowa mobilizacja w obszarach zdegradowanych” świadczy o „wysokiej gotowości bojowej AL-W w pasie granicznym”; słabe ogniwo może stanowić – bezbronny – „logistycznie niezbędny komponent cywilny”.