Gjalcen Norbu – mianowany przez Pekin Panczenlamą po uprowadzeniu chłopca wskazanego zgodnie z tradycją buddyjską przez Dalajlamę w 1995 roku – 14 sierpnia wziął udział w konferencji poświęconej „studiowaniu, nagłaśnianiu i wdrażaniu” ustawy o „jedności etnicznej i postępie”.

Sympozjum zorganizował w Lhasie „front jedności”, którego główne zadanie polega na mobilizowaniu bezpartyjnych do popierania partii. Panczen – nazywany przez rodaków „chińskim” albo „fałszywym” – jest członkiem Stałego Komitetu Ogólnochińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, wiceprzewodniczącym państwowego Zrzeszenia Buddyjskiego i przewodniczącym regionalnego oddziału w „Xizangu”.

Według chińskich mediów Panczen – mieszkający na stałe w Pekinie i składający od czasu do czasu „robocze” wizyty w Tybecie – nazwał oprotestowaną przez rodaków i potępianą przez społeczność międzynarodową asymilacyjną ustawę „ucieleśnieniem prawdziwej Dharmy, z której muszą wyrastać nakazy religii”.

Zdaniem (regularnie wzywającego do sinizacji buddyzmu) chińskiego Panczena „jedność etniczna jest fundamentem jedności narodowej, kamieniem węgielnym harmonii społecznej, źródłem rozwoju i postępu” oraz „odpowiedzią na wyzwania nowej epoki i spoiwem wspólnoty narodu chińskiego”. „Przepisy państwowe są ważniejsze od nakazów religijnych. Wiara w prawdziwą Dharmę musi zaczynać się od przestrzegania dyscypliny i prawa”.

Gjalcen Norbu zobowiązał się do „studiowania przepisów, przyswojenia ich ducha, przestrzegania prawa i wpajania go mnichom, mniszkom oraz wyznawcom” buddyzmu tybetańskiego.

„Budowanie wspólnego duchowego domu zależy przede wszystkim od wspólnej tożsamości kulturowej, której fundament stanowi patriotyzm. W nowej epoce strzeżenie narodowej jedności jest zobowiązaniem wszystkich przestrzegających zasad wiary”.

Na koniec chiński Panczen wezwał do „stanowczego przeciwstawiania się separatyzmowi”. „Ta ustawa będzie dla mnie światłem przewodnim. Całą mądrość i siłę, jaką zdoła wykrzesać społeczność wierzących, zainwestujemy w rozwój nowoczesnego socjalistycznego Xizangu i wielkiego dzieła odnowy narodu chińskiego”.