„Muszę zabrać głos. Pytam, czy Douyin ma więcej władzy niż państwo i system prawny? Czy Douyin znaczy więcej od rządu? Jak to faktycznie wygląda? Wyjaśniam: państwo – w obowiązujących przepisach i deklarowanej polityce rządu – jednoznacznie gwarantuje nam ochronę kultury i języka.
Władze chińskie kazały zamknąć słynną „średnią szkołę zawodową” Dzigme Gjalcena w Gologu (chiń. Guoluo), „prawdopodobnie ostatnią prywatną tybetańską szkołę w prowincji Qinghai”.
Według lokalnych źródeł Radia Wolna Azja (RFA) władze chińskie wprowadzają zakaz posługiwania się językiem tybetańskim w szkołach Sichuanu.
Dhonjo – nauczyciel ze szkoły podstawowej w Merumie, w okręgu Ngaba (chiń. Aba) prowincji Sichuan – „w pierwszych dniach kwietnia został wyrzucony z pracy i jest szykanowany za uczenie dzieci ojczystego języka”.
Władze chińskie, powołując się na przepisy o prawie autorskim, 2 kwietnia kazały zamknąć najpopularniejszy portal poświęcony językowi tybetańskiemu.
Według niezależnych źródeł władze chińskie „egzekwują zakaz prywatnego uczenia dzieci” we wszystkich regionach Tybetu.
We wrześniu władze lokalne poleciły „usunąć” wszystkie tybetańskie podręczniki ze szkół w Ngabie (chiń. Aba), w prowincji Sichuan.
Taszi Łangczuk – biznesmen i społecznik z Juszu (chiń. Yushu) w prowincji Qinghai, monitujący władze wszystkich szczebli o zapewnienie „konstytucyjnego” miejsca językowi tybetańskiemu w systemie oświaty, skazany na pięć lat pozbawienia wolności za rozmawianie o tym z zagranicznym dziennikarzem i systematycznie nękany po wyjściu z więzienia – został zatrzymany i pobity przez policję za post o kolejnych szykanach.
We wrześniu władze lokalne ogłosiły zakaz nauczania języka tybetańskiego w prefekturze Kardze (chiń. Ganzi) prowincji Sichuan.
Ministerstwo edukacji Chińskiej Republiki Ludowej 13 września ogłosiło surowe kary za „prywatne nauczanie” dzieci „od trzeciego roku życia”.
